ตอนที่ 16 ดูเหมือนว่าจะทำร้ายเธออีกแล้ว   1/    
已经是第一章了
ตอนที่ 16 ดูเหมือนว่าจะทำร้ายเธออีกแล้ว
ตอนที่ 16 ดูเหมือนว่าจะทำร้ายเธออีกแล้ว เทพวีมองเห๊นฉากนี้ เธอจะใจเย็นเหมือนจรีภรณ์ไม่ได้ ในปากเหมือนจะพ้นไฟออกมาได้ยังไงยังงั้น “กลางวันนี้ซวยจริง ๆ ทั้งชายและหญิงออกมาพลอดรักกันไม่กลัวฟ้าผ่ากันบ้างหรือไง” คำพูดของเทพวีนั้นจิรภาสรู้ว่าคือพูดให้เขาฟัง เขากับไม่สนใจใด ๆ แต่มองเห็นชญาภาที่หน้าซีดอยู่ เขาก็หน้ามืดลงแล้วหันหลังกลับมาจ้องไปที่เทพวี และส่งคำเตือนทางสายตาให้เทพวี นี่ทำให้เทพวีโกรธขึ้นมาทันที“ทำไม ฉันพูดผิดตรงไหน ตอนนั้นใครกันนะที่บอกว่าจะรักจรีภรณ์ไปทั้งชาติ แล้วยังเป็นใครกันอีกที่บอกว่าจะไม่ทำให้เธอ เสียใจ จิรภาส หัวใจคุณโดนหมากัดแล้วใช่ไหม” ใบหน้าที่ดุดันของเทพวี จิรภาสถอนหายใจออกมา นิสัยของเทพวีเขารู้ดี เธอเป็นระเบิด ไม่สนใจเธอก็ยังดี ถ้าจ้เถียงกับเธอ เธอก็จะเถียงกลับมาอย่างไม่มีที่สุดสิ้นสุด เทพวียังคงโวยวายอย่นั่น จรีภรณ์รู้สึกปวดหัวนิดๆ เธอเลยรีบสั่งให้พนักงานห่อเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ชญาภาแอบยิ้มในใจ เธอรู้ดีว่าจิรภาสจะทนไม่ไหวอีกแล้ว แต่เธอยังต้องไปเพิ่มไฟอีกด้วย นี่เป็นผลที่ชญาภาอยากได้ เธอรู้ว่าจรีภรณ์จะต้องไม่สนใจเธอ เธอยิ่งต้องแสร้งทำเป็นการประนีประนอม แต่มือกลับแอบไปบีบแขนของจรีภรณ์ จรีภรณ์เจ็บขึ้นมาทันทีเลยยกมือฟาดไปที่หน้าของเธอ เสียงโวยวายนั้นหยุดลงทันที ชญาภากุมหน้าตนเองแล้วมองจรีภรณ์อย่างสงสาร “เทพวี พวกเราไปเถอะ” จรีภรณ์ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อ เธอไม่อยากเห็นพวกเขาเล่นละครกัน เธอรู้สึกขยะแขยง แต่พอเธอเดินก้าวไปแค่หนึ่งก้าวก็ถูกจิรภาสขวางอยู่ด้านหน้า “คุณต้องไปขอโทษชญาภาเดี๋ยวนี้” จิรภาสขึงตาจ้องมองไปที่จรีภรณ์ จรีภรณ์จ้องไปที่ดวงตาที่เย็นชาของจิรภาส หัวใจเธอจมลงไปเรื่อยๆ เธอต่างหากเป็นฝ่ายถูกทำร้าย ไหมอนี่ตาบอดหรือไง กลับให้เธอไปขอทากับนังเสแสร้งนี้ เธอฝืนยิ้มในใจ มองดูผู้ชายที่เคยบอกว่ารักจะรักเธอทั้งชีวิตนั้นรู้สึกงุนงง ตอนนี้เธอตาบอดขนาดไหนถึงได้ไปรักผู้ชายคนนี้มา ยิ่งเศร้ากว่านั้นคือจนถึงตอนนี้เธอยังไม่ลืมเขาไป เห็นจรีภรณ์ไม่ได้พุด จิรภาสก็เดินเข้ามา มือใหม่ๆนั้นยื่นไปจับจรีภรณ์ ความโกรธในสายตานั้นเหมือนจะพุ่งออกมาได้ น้ำเสียงก็หนักแน่นขึ้นมาหลายส่วน เลิกกันมาหลายปี การเปลี่ยนแปลงของผู้หญิงคนนี้ทำให้เขารู้สึกตกใจมาก“ฉันต้องการให้คุรขอทากับชญาภา” จรีภรณ์รู้สึกเจ็บ อยากจะสยัดมือเขาออกไป แต่ยังไงก้สบัดไม่ออก เทพวีตะโกนใส่จิรภาส“จิรภาส นายปล่อยนะ จรีภรณ์เธอเจ็บมาก”เธอรีบไปดึงมือของจิรภาส อยากจะให้เขาปล่อยมือ แต่มือของเขาเหมือนติดกาวไม่ขยับเลยสักนิด ชญาภามองดูฉากนี้อย่างเย้นชา ในใจรู้สึกสะใจมาก สุดท้ายจิรภาสจึงปล่อยเธอ จรีภรณ์ไม่ทันตั้งตัวเลยหกล้มชนเข้าประตู เธอเจ็บจนน้ำตาหลายออกมาทันที “จิรภาส นายบ้าหรือไง เพื่อผู้หญิงคนนี้ นายทำถึงขนาดนี้กับจรีภรณ์”เทพวีมองจรีภรณ์อย่างเป็นห่วง จิรภาส ยืนตกตะลึงอยุ่นั่น มองจรีภรณ์แล้วมองมือของตนเอง อยากจะอ้าปากพูดแต่กลับพูดออกมาไม่ได้สักคำ เขายืนมองเทพวีพยุงจรีภรณ์เดินออกไป ในใจรู้สึกมีของบางอย่างเสียไป ตอนนั้นเขาโกรธมาก เขาแค่อยากให้จรีภรณ์ขอโทษชญาภา เขาไม่อยากทำร้ายเธอ แต่สุดท้ายทำไมเขาถึงได้ปล่อยมือไป จิรภาสกำหมัดแน่อย่างเสียใจ ดวงตาจ้องมองไปทางที่จรีภรณ์เดินจากไป “พี่จิรภาส ไม่งั้นฉันไปอธิบายกับเธอนะ”ชญาภามองดูจิรภาสอย่างร้อนใจ “ไม่ต้อง”จิรภาสหลับตา นิสัยของจรีภรณ์เขารู้ดี เธอต้องเกลียดเขามากตอนนี้ เธอต้องไม่อยากเจอเขาอีก ไปอธิบายกับเธอยังจะมีประดยชค์อะไรอีก เขาเหมือนทำร้ายเธออีกแล้ว ชญาภามองดูท่าทางที่เสียใจของจิรภาส รู้ดีว่าในใจเขายังมีจรีภรณ์อยู่ เธอแอบกัดฟันอย่างโหดร้าย แต่ภายนอกยังทำเป็นใจกว้าง แต่ยังไงจุดประสงค์ของเธอก็ได้สำเร็จแล้ว ชญาภาไม่มีใจจะเดินเล่นต่อ เลยซื้อเสื้อสองชุดไปก็กลับไปแล้ว จิรภาสมองดูชญาภา ในใจรู้สึกผิดกับเธอ เลยเสนอไปกินข้าวกัน นี่ทำให้เธอดีใจมาก คิดว่าแผนการของเธอได้ผลแล้ว แต่ในระหว่างกิน จิรภาสล้วนสั่งแต่ของโปรดของจรีภรณ์ แม้ฟัวกราส์ฝรั่งเศสนั่นก็เป็นของที่จรีภรณ์สั่งทุกที แต่อาหารนี้เป็นอาหารที่เธอเกลียดที่สุด แต่เพื่อจิรภาส ยังไงเธอก็ต้องกลืนลงไป หลังกินเสร็จ จิรภาสก็ขับรถส่งเธอกลับไป แล้วก็ขับไปเขตเมืองเก่าคนเดียว
已经是最新一章了
加载中